Ne Desem Boş

  Mesaj atmamak için,profiline girmemek için kendimi zor tutuyordum.Uyuşturucu bağımlılarından bir farkım yoktu.Ama o benim alışkanlığımdı.Gereksiz bir alışkanlık.Günlerim kendimi şartlamakla geçiyordu.İlk önce numarasını silmek sonra mesajları.Ertesi gün numarasını tüm küfürlerle süsleyip tekrar kaydetmek.Bu kısır döngü içinde ilerlemek aylar sürdü.Yanlışlıkla karşılaştığımızda bile beni görmesin diye şekilden şekile giriyordum.Beni görmesinden niye korkuyordum ki.Olan olmuş,bitmiş.Ama mutluydu işte.Hiçbir şey olmamış gibi umarsız ve mutlu.Nedenini merak ederdim.Ama sorma cesareti gösteremedim.Hiç  düzgün bir açıklama yapmamıştı.Sadece alaycı cümlelerle olmayacağını söylemişti.Yapmış olduğu  nispetler ve beni kıskandırma çabaları da cabası.Sadistlik bu olsa gerek.Ama bilmiyordu ki ben kıskanç biri değilimdir.Herhalde tek iyi özelliğim bu.Tamam üzülmesine üzülüyorum ama kıskanamıyorum nedense.Yaptığı numaralarla beni kendine hayran bırakıyordu.Hissiz gibiydi.Çok düşüncesiz.Karşıdaki üzülür mü,hiç düşünmezdi.Belki de o benim olmak istediğim kişiydi.

    Ne  desem boş.Zamanla geçiyor demeliyim sanırım.Umarım,umarım geçiyordur.